Sunday, 07 July 2013 16:08

"ผมเข้มงวดกับตัวเอง แต่ไม่แล้งน้ำใจต่อผู้อื่น" ความไม่มีหนี้เป็นลาภอันประเสริฐ ก่อศักดิ์ ไชยรัศมีศักดิ์ CEO CP7-11

Written by 
Rate this item
(0 votes)

CEO คุณก่อศักดิ์ CP7-11 "ผมเข้มงวดกับตัวเองแต่ไม่แล้งน้ำใจต่อผู้อื่น" ความไม่มีหนี้เป็นลาภอันประเสริฐ

            ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเมื่อได้ทราบข่าวว่าพนักงานข...องเราบางคนเมื่อได้รับสิทธิเป็นแฟรนไชส์ร้านเซเว่นฯแล้วก็เริ่มเสียผู้เสียคนเนื่องจากมีเวลาเพิ่มขึ้นและมีรายได้มากขึ้นบางคนลุ่มหลงการพนันบางคนเมื่อมีเครดิตดีขึ้นก็จับจ่ายใช้สอยอย่างฟุ่มเฟือยด้วยบัตรเครดิตสารพัดประเภทจนมีหนี้สินรุงรังหาทางออกไม่เจอโอกาสดีที่บริษัทฯมอบให้กลับกลายเป็นโทษสำหรับพนักงานที่ขาดความยั้งคิดปล่อยตัวไปตามกระแสกิเลสที่ไหลเชี่ยวอยู่ในสังคมและจมดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆไม่มีโอกาสโผล่ขึ้นมาเห็นเดือนเห็นตะวันได้อีก...


            ผมหวนรำลึกถึงตัวเองในวัยเยาว์ที่มีเงินติดกระเป๋าเพียง 50 สตางค์ซึ่งเพียงพอแค่ซื้อน้ำหวานได้ 1 แก้วแต่ผมก็เดินชมร้านรวงตามสองข้างทางถนนเยาวราชอย่างมีความสุขไม่มีเงินพอซื้อตั๋วชมภาพยนตร์แต่ก็สามารถเข้าไปเดินชม' หนังแผ่น 'หรือภาพตัวอย่างจากภาพยนตร์ที่ติดอยู่ตามผนังด้วยความสำราญใจ


            เมื่ออายุยังน้อยผมไม่ค่อยได้เล่นของเล่นราคาแพงๆเหมือนเด็กคนอื่นคุณพ่อจะให้เหตุผลว่าปืนคาวบอยสีสันแวววาวที่ผมอยากได้หนึ่งกระบอกราคาพอๆกับค่ากับข้าวหลายวันผมก็เห็นจริงตามนั้นจึงไม่กล้ารบเร้าเซ้าซี้ต่อไป


            โชคดีที่คุณพ่อผมส่งเสริมเรื่องการอ่านถ้าขอเงินไปเช่าหรือซื้อหนังสืออ่านเป็นไม่มีผิดหวังและเพราะนิสัยรักการอ่านนี่เองที่ทำให้ผมรู้จักโลกกว้างรู้จักชีวิตรู้จักคิดอย่างมีระบบและมีหลักการรวมทั้งได้ความรู้ความสามารถภาษาติดมาโดยไม่รู้ตัว   แม้ฐานะทางบ้านจะไม่ได้ร่ำรวยแต่ผมก็ไม่เคยรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ  มีเพียงความมุ่งมั่นจะสร้างชีวิตที่มีคุณค่าตั้งใจจะเรียนต่อสายอาชีพ  เพื่อจะได้รีบจบออกมาทำงานช่วยแบ่งเบาภาระครอบครัว

            เมื่อเรียนจบระดับปวช. ผมก็ลงทะเบียนเรียนภาคค่ำที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์กลางวันก็เข้าทำงานที่บริษัทยาแห่งหนึ่งของประเทศเยอรมันผมยังจำได้ดีว่าได้รับเงินเดือนเดือนแรก 1,500 บาทถูกหักภาษี 70 บาทมอบเงินให้คุณแม่ 1,100 บาทเหลือติดตัวไว้ใช้เพียง 330 บาทก็อิ่มอกอิ่มใจ

            ไม่รู้สึกว่าชีวิตขาดแคลนอะไรผมเริ่มเป็นหนี้ครั้งแรกก็เมื่อตัดสินใจซื้อบ้านเพราะคงมีน้อยคนนักที่จะสามารถซื้อบ้านได้ด้วยเงินสดๆทั้งก้อนและถ้ารอจนกว่าจะเก็บเงินได้ครบราคาบ้านก็อาจวิ่งแซงไปจนตามซื้อไม่ทันแต่สำหรับเรื่องอื่นผมไม่เคยก่อหนี้เกินตัวผมยังจดจำคำที่คุณพ่อพร่ำสอนมาตั้งแต่เด็กว่าความไม่มีหนี้เป็นลาภอันประเสริฐคนไม่มีหนี้จะไม่ต้องคอยหลบหน้าใครถึงเวลานอนก็หลับสบายไร้ความกังวล


            ผมจึงถือคติว่ายอมกินข้าวคลุกเกลือเปล่าๆยังดีกว่าเสียศักดิ์ศรียืมเงินคนอื่นไปซื้อผักปลามาเป็นกับข้าวมีอยู่คราวหนึ่งเมื่อยังเรียนชั้นประถมศึกษาทางโรงเรียนพาไปเข้าแคมป์ลูกเสือที่หัวหินผมมีเงินติดตัวไปเพียง 10 บาทเพราะเกรงใจไม่กล้าขอคุณพ่อมากกว่านี้ระหว่างที่เข้าค่ายก็ซื้อขนมกินจนเงินหมดเมื่อถึงวันกลับหลังจากทานข้าวเช้าแล้วก็ขึ้นรถรอนแรมเดินทางกลับกรุงเทพฯสมัยนั้นยังไม่มีถนนธนบุรี-ปากท่อหรือถนนพระราม 2 อย่างในปัจจุบันต้องไปอ้อมผ่านนครปฐมถนนหนทางก็ยังไม่ดีกว่าจะถึงโรงเรียนที่กรุงเทพฯก็บ่ายแก่ๆผมไม่มีเงินเหลือซื้ออาหารกลางวันและไม่มีค่ารถกลับบ้านแต่ผมก็ไม่เอ่ยปากหยิบยืมจากเพื่อนหรือคุณครูยืดอกสูดลมหายใจแล้วก็เดินเท้ากลับบ้านด้วยความสงบ


            ผมเข้มงวดกับตัวเองแต่ไม่ได้แห้งแล้งน้ำใจต่อผู้อื่นมีเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่ธรรมศาสตร์ไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมตอนนั้นผมทำงานมีรายได้แล้วก็ให้เขาหยิบยืมไปลงทะเบียนแต่ปรากฏว่าจนกระทั่งบัดนี้เขาก็ไม่เคยนำเงินมาใช้คืนผมจึงอยากให้เรื่องนี้เป็นอุทธาหรณ์แก่พวกเราทุกคนว่าอย่ามีน้ำใจจนตัวเองเดือดร้อนอย่าให้ใครหยิบยืมเงินจนเกินกำลัง  และที่สำคัญที่สุดอย่าไปค้ำประกันให้ใครเพราะถ้าเราให้ใครยืมเงินแล้วเขาไม่ใช้คืนก็แค่หนี้สูญแต่ถ้าเราไปค้ำประกันใครแล้วเขาหนีไปเราก็ต้องกลายเป็นลูกหนี้ในจำนวนเงินที่เราอาจจะรับไม่ไหวต้องทุกข์กายทุกข์ใจไม่สิ้นสุดพนักงานของเราที่อยู่วัยหนุ่มสาวกำลังสร้างเนื้อสร้างตัวต้องฝึกวินัยให้หัวใจตัวเองต้องรู้จักอดทนรอคอยอย่าใจเร็วด่วนได้เอาเงินในอนาคตมาใช้จนหมดในปัจจุบันค่านิยมของสังคมไทยที่ไม่ดีก็คือนิสัยขี้โอ่โอ้อวดทำให้ต้องมีรายจ่ายเกินฐานะเพื่อพยุงภาพของเกียรติยศจอมปลอมเอาไว้ทั้งๆที่เกียรติยศที่แท้จริงคือการสร้างเกียรติคุณให้แก่ชีวิตโดยการสร้างสรรค์ประโยชน์ให้แก่โลกใบนี้

 


            ไม่ใช่อยู่ที่ขับรถยี่ห้ออะไรหรือใช้กระเป๋าใบละเป็นหมื่นเป็นแสน
            ความสุขที่แท้จริงอยู่ที่ใจไม่ได้อยู่ที่วัตถุ
            เพราะคนที่ร่ำรวยจนสามารถซื้อเตียงทองคำฝังเพชร
            ก็ไม่อาจซื้อการนอนหลับอย่างเป็นสุขได้ !!!
            อย่าเป็นหนี้แล้วเราจะหลับสบายได้ทุกคืน
            แม้จะนอนหลับบนพื้นไม้กระดานธรรมดาก็ตาม !!!



โดยคุณก่อศักดิ์ไชยรัศมีศักดิ์

 

Read 1217 times Last modified on Tuesday, 09 July 2013 10:27